Augustinus, De Genesi ad litteram, 4, 16, 27.
| 1 | Illud quoque attendendum est, quod Dei requiem, qua de seipso beatus est, nobis insinuari oportebat, ut intelligamus quomodo dicatur etiam requiescere in nobis; quod non dicitur, nisi cum in se requiem praestat et nobis. |
| 2 | Requies igitur Dei recte intelligentibus ea est, qua nullius indiget bono: et ideo certa et nobis in illo est, quia et nos beatificamur bono quod ipse est, non ipse bono quod nos sumus. |
| 3 | Nam et nos aliquod bonum ab illo sumus, qui fecit omnia bona valde, in quibus fecit et nos. |
| 4 | Porro alia res bona praeter ipsum nulla est, quam ipse non fecit; ac per hoc nullo praeter se alio bono eget, qui bono quod fecit non eget. |
| 5 | Haec est eius requies ab omnibus operibus suis quae fecit. |
| 6 | Quibus autem bonis laudabiliter non egeret, si nulla fecisset? Nam etiam sic dici posset nullis egens bonis, non a factis in seipso requiescendo, verum omnino nulla faciendo. |
| 7 | Sed bona facere si non posset, nulla esset potentia: si autem posset nec faceret, magna esset invidentia. |
| 8 | Quia ergo est omnipotens et bonus, omnia valde bona fecit: quia vero seipso bono perfecte beatus est, a bonis quae fecit, in seipso requievit, ea scilicet requie a qua nunquam recessit. |
| 9 | Sed si diceretur requievisse a faciendis, nihil aliud quam non fecisse intelligeretur. |
| 10 | Nisi autem diceretur requievisse a factis, non eis egere quae fecit minus commendaretur. |