Augustinus, De Genesi ad litteram, 11, 30, 38.
| 1 | Dixit ergo serpens mulieri, Quid, quia dixit Deus, Non edetis ab omni ligno paradisi? Et dixit mulier serpenti, A fructu ligni quod est in paradiso edemus: de fructu autem ligni, quod est in medio paradisi, dixit Deus, Non edetis ex eo, neque tangetis illud, ne moriamini. |
| 2 | Ideo prius interrogavit serpens, et respondit hoc mulier, ut praevaricatio esset inexcusabilis, neque ullo modo dici posset, id quod praeceperat Deus oblitam fuisse mulierem. |
| 3 | Quanquam et oblivio praecepti, maxime unius et tam necessarii, ad maximam culpam damnabilis negligentiae pertineret: verumtamen evidentior eius transgressio est, cum memoria retinetur, et tanquam in illo Deus assistens praesensque contemuitur. |
| 4 | Unde necessarium fuit, cum in Psalmo diceretur, Et memoria retinentibus mandata eius, addere, ut faciant ea (Psal. CII, 18). |
| 5 | Multi enim retinent memoria, ut contemnant ea, praevaricationis maiore peccato, ubi oblivionis nulla est excusatio. |