Augustinus, De perfectione iustitiae hominis, 12, 29.
| 1 | « Iterum proponere solent, » inquit, « Omnis homo mendax (Psal. CXV, 2). |
| 2 | » Neque hoc contra se ipsum a se ipso propositum solvit: sed commemorando alia velut contraria testimonia, apud eos qui non intelligunt sanctam Scripturam, divina eloquia in lite dimisit. |
| 3 | Ait enim: Quibus respondendum est, quod in Numerorum libro scriptum est: « Homo verax » (Num. XXIV, sec. LXX). |
| 4 | Et de sancto Iob legitur ita: « Erat vir habitans in regione Ausitidae, nomine Iob, verax, sine crimine, iustus, Dei cultor, abstinens se ab omni re mala » (Iob I, 1). |
| 5 | Miror quod ausus est ponere hoc testimonium, ubi dictum est, Abstinens se ab omni re mala, cum hoc ab omni peccato vellet intelligi; cum superius dixerit, peccatum actum esse, non rem (Cap. 2, n. 4). |
| 6 | Reminiscatur ergo quia etiam si actus sit, res potest dici. |
| 7 | Abstinet se autem ab omni re mala, qui peccato, sine quo non est, vel nunquam omnino consentit, vel si aliquando premitur, non opprimitur; sicut luctator fortior, et si aliquando tenetur, non ideo perdit quo superior invenitur. |
| 8 | Legitur sane homo sine crimine, legitur sine querela: at non legitur sine peccato, nisi Filius hominis, unus idemque Dei Filius unicus. |