Augustinus, Epistolae, DE GRATIA NOVI TESTAMENTI LIBER,..., 31, 74.
| 1 | Animae igitur rationalis mutabilitas admonetur, quo noverit, nisi participatione incommutabilis boni, iustam, salvam, sapientem, beatam se esse non posse, nec sibi eam bonum esse posse propria voluntate, sed malum. |
| 2 | Propria quippe voluntate avertitur a bono incommutabili, eaque aversione vitiatur: nec sanari per seipsam potest, sed gratuita misericordia sui Creatoris, quae in hac vita eam ex fide viventem in spe constituit salutis aeternae. |
| 3 | Unde non altum sapiat, sed timeat; eoque timore casto inhaereat Deo, qui eam a propria immunditia qua inordinate bona inferiora dilexit, velut a quadam fornicatione spirituali mundavit: nec humanis laudibus extollatur, ne sit in virginibus stultis (Matth. XXV, 1-13), aliena laude laetantibus (hoc enim de quaestionibus tuis restat extremum), et propter ipsam inanem laudem, non propter conscientiam suam, ubi illis testis est Deus, bona operantibus; sed sit in virginibus sapientibus, ubi dicat quod ait Apostolus: Nam gloria nostra haec est, testimonium conscientiae nostrae (II Cor. 1, 12). |
| 4 | Hoc enim est oleum ferre secum, non a vendentibus emere, hoc est ab adulantibus. |
| 5 | Adulatores namque laudem suam tanquam oleum venditant stultis. |
| 6 | De hoc oleo dicitur in Psalmo: Emendabit me iustus in misericordia, et arguet me; oleum autem peccatoris non impinguabit caput meum (Psal. CXL, 5). |
| 7 | Elegit a iusto misericorditer reprehendi, et quodammodo colaphizari, quam, ut ei caput in superbiam crescat peccatoris adulatione laudari. |