Augustinus, Epistolae, DE VIDENDO DEO LIBER, SEU..., 7, 19.
| 1 | Si haec verba intelligis, quid restat quod a me amplius requiratur, cum iam illa quae difficilis videbatur, soluta sit quaestio? |
| 2 | Discretum est quippe quomodo dictum sit, Deum nemo vidit unquam, et quomodo Deum iusti antiqui viderint. |
| 3 | Sed illud propterea dictum est, quoniam Deus natura invisibilis est. |
| 4 | Illi autem ideo viderunt, quicumque Deum viderunt, quia cui voluerit, sicut voluerit, apparet ea specie quam voluntas elegerit, etiam latente natura. |
| 5 | Nam si, quando patres Deum viderunt, ipsa illis natura eius apparuit, quamvis si noluisset utique non apparuisset: quomodo Deum nemo vidit unquam, cum eo volente ipsa eius a tot patribus natura conspecta sit? |
| 6 | Quod si dicitur Filius a patribus visus, ut de Deo Patre accipiatur dictum, quod eum nemo unquam viderit; non quidem amisit occasionem Ambrosius, ut hinc quosdam haereticos redargueret, id est Photinianos, qui principium Filio Dei ex utero Virginis tribuunt, nec volunt credere quod et antea fuerit. |
| 7 | Sed quia videbat alios, id est Arianos, perniciosius insidiantes, quorum procul dubio error adstruitur, si Patris natura invisibilis, Filii vero visibilis creditur; utriusque unam pariterque invisibilem asseruit esse naturam, adiungens etiam Spiritus sancti. |
| 8 | Quod breviter quidem, sed admirabiliter intimavit, ubi secutus ait: Aut certe refelli non potest, vel Patrem, vel Filium, vel certe Spiritum sanctum, si tamen est Spiritus sancti visio, ea specie videri, quam voluntas elegerit, non natura formaverit. |
| 9 | Potuit dicere, Non natura monstraverit; sed maluit dicere, formaverit, ne ipsam speciem in qua Deus elegit apparere, de sua natura formare putaretur, et ex hoc utique convinceretur convertibilis esse mutabilisque substantiae: quod ipse Deus a fide piorum misericors et benignus averterit! |