Augustinus, Epistolae, DE SENTENTIA IACOBI LIBER, SEU..., 4, 15.
| 1 | Et ut generaliter breviterque complectar quam de virtute habeam notionem, quod ad recte vivendum attinet, virtus est charitas, qua id quod diligendum est diligitur. |
| 2 | Haec in aliis maior, in aliis minor, in aliis nulla est, plenissima vero quae iam non possit augeri, quamdiu hic homo vivit, est in nemine; quamdiu autem augeri potest, profecto illud quod minus est quam debet, ex vitio est. |
| 3 | Ex quo vitio non est iustus in terra, qui faciat bonum, et non peccet (III Reg. VIII, 46): ex quo vitio non iustificabitur in conspectu Dei omnis vivens. |
| 4 | Propter quod vitium, si dixerimus quod peccatum non habemus, nosmetipsos seducimus, et veritas in nobis non est (I Ioan. I, 8): propter quod etiam quantumlibet profecerimus, necessarium est nobis dicere, Dimitte nobis debita nostra (Matth. VI, 12); cum iam omnia in Baptismo dicta, facta, cogitata, dimissa sint. |
| 5 | Videt itaque, qui recte videt, unde, et quando, et ubi speranda sit illa perfectio cui non sit quod adiici possit. |
| 6 | Si autem praecepta non essent, non utique esset ubi se homo certius inspiceret, et videret unde averteretur, quo conaretur, quare gratularetur, quid precaretur. |
| 7 | Magna est ergo utilitas praeceptorum, si libero arbitrio tantum detur, ut gratia Dei amplius honoretur. |