Augustinus, Epistolae, 26, Carmen Licentii ad Augustinum..., 5.
| 1 | An ipse non iubet? |
| 2 | audi Evangelium: Stabat, inquit, Iesus, et clamabat (Ioan. VII, 37): Venite ad me omnes qui laboratis et onerati estis, et ego vos reficiam. |
| 3 | Tollite iugum meum super vos, et discite a me quia mitis sum et humilis corde, et invenietis requiem animabus vestris. |
| 4 | Iugum enim meum lene est, et sarcina mea levis est. (Matth. XI, 28-30). |
| 5 | Si haec non audiuntur, aut usque ad aures audiuntur, exspectasne, Licenti, ut Augustinus iubeat conservo suo, et non plangat potius frustra iubere Dominum suum; imo non iubere, sed invitare et rogare quodammodo, ut qui laborant reficiantur ab eo? |
| 6 | Sed videlicet fortissimo et praefidenti collo, iugum mundi iugo Christi est iucundius: qui si laborare nos cogeret, vide quis cogeret, qua mercede cogeret. |
| 7 | Vade in Campaniam, disce Paulinum egregium et sanctum Dei servum, quam grandem fastum seculi huius, tanto generosiore, quanto humiliore cervice incunctanter excusserit, ut eam subderet Christi iugo, sicut subdidit; et nunc illo moderatore itineris sui quietus et modestus exsultat. |
| 8 | Vade, disce quibus opibus ingenii sacrificia laudis ei offerat, refundens illi quidquid boni accepit ex illo, ne amittat omnia, si non in eo reponat a quo haec habet. |