Augustinus, Epistolae, 82, 1, 1

1	Iam pridem tuae Charitati prolixam epistolam misi, respondens illi tuae quam per sanctum filium tuum Asterium, nunc iam non solum fratrem, verum etiam collegam meum, misisse te recolis.
2	Quae utrum in manus tuas pervenire meruerit, adhuc nescio; nisi quod per fratrem sincerissimum Firmum scribis, si ille qui te primum gladio petiit, stilo repulsus est, ut sit humanitatis meae atque iustitiae accusantem reprehendere, non respondentem.
3	Hoc solo tenuissimo indicio, utcumque coniicio legisse te illam epistolam meam.
4	In ea quippe deploravi tantam inter vos exstitisse discordiam, de quorum tanta amicitia, quaquaversum eam fama diffuderat, charitas fraterna gaudebat.
5	Quod non feci reprehendendo Germanitatem tuam, cuius in ea re aliquam culpam me cognovisse non ausim dicere; sed dolendo humanam miseriam, cuius in amicitiis mutua charitate retinendis, quantalibet illa sit, incerta permansio est.
6	Verum illud malueram tuis nosse rescriptis, utrum mihi veniam quam poposceram dederis: quod apertius mihi intimari cupio; quamvis hilarior quidam vultus litterarum tuarum, etiam hoc me impetrasse, significare videatur: si tamen post lectam illam missae sunt; quod in eis minime apparet.