Augustinus, Epistolae, 127, 6.
| 1 | Reddite igitur quod vovistis, quia vos ipsi estis, et ei vos redditis a quo estis; reddite, obsecro. |
| 2 | Neque enim quod redditis, reddendo minuetur, sed potius servabitur et augebitur: benignus enim exactor est, non egenus; et qui non crescat ex redditis, sed in se crescere faciat redditores. |
| 3 | Huic ergo quod non redditur, perditur: quod autem redditur, reddenti additur; imo vero in eo cui redditur, ipse reddens servatur. |
| 4 | Idipsum quippe erit redditum et redditor, quia idipsum erat debitum et debitor. |
| 5 | Deo namque seipsum debet homo, eique reddendus est ut beatus sit, a quo accepit ut sit. |
| 6 | Hoc significat quod in Evangelio Dominus ait: Reddite Caesari quae Caesaris sunt, et Deo quae Dei sunt (Matth. XXII, 21). |
| 7 | Hoc enim dixit, cum sibi demonstrato nummo, et quaesito cuius haberet imaginem, responsum esset, Caesaris; ut hinc intelligerent, quod Deus exigeret ab homine imaginem suam in homine ipso, sicut Caesar suam exigebat in nummo. |
| 8 | Quanto magis ergo reddenda est cum promittitur, cui etiam non promissa debetur! |