Augustinus, Epistolae, 137, 3, 10.
| 1 | Quid autem non mirum facit Deus in omnibus creaturae motibus, nisi consuetudine quotidiana viluissent! |
| 2 | Denique quam multa usitata calcantur, quae considerata stupentur! |
| 3 | sicut ipsa vis seminum, quos numeros habet, et quam vivaces, quam efficaces, quam latenter potentes, quam in parvo magna molientes, quis adeat animo, quis promat eloquio? |
| 4 | Ille igitur sibi hominem sine semine operatus est, qui in rerum natura sine seminibus operatur et semina. |
| 5 | Ille in suo corpore numeros temporum mensurasque servavit aetatum, qui sine ulla sui mutabilitate mutando contexit ordinem saeculorum. |
| 6 | Hoc enim crevit in tempore, quod coepit ex tempore. |
| 7 | Verbum autem in principio, per quod facta sunt tempora, tempus elegit quo susciperet carnem, non tempori cessit ut verteretur in carnem. |
| 8 | Homo quippe Deo accessit, non Deus a se recessit. |