Augustinus, Epistolae, 149, 2, 14.
| 1 | Pro interpellationibus autem quod nostri habent, secundum codices, credo, vestros, postulationes posuisti. |
| 2 | Haec interim duo, id est quod alii postulationes, alii interpellationes interpretati sunt, unum verbum transferre voluerunt quod graecus habet, ἐντεύξεις. |
| 3 | Et profecto advertis, et nosti aliud esse interpellare, aliud postulare. |
| 4 | Non enim solemus dicere, Postulant interpellaturi, sed, Interpellant postulaturi: verumtamen ex vicinitate verbum usurpatum, cui propinquitas ipsa impetrat intellectum, non est velut censoria notatione culpandum. |
| 5 | Nam et de ipso Domino Iesu Christo dictum est quod interpellat pro nobis (Rom. VIII, 34): numquidnam interpellat, et non etiam postulat? |
| 6 | Imo vero quia postulat, pro eo positum est, interpellat. |
| 7 | Evidenter quippe alibi de eo dicitur: Et si quis peccaverit, advocatum habemus apud Patrem, Iesum Christum iustum, et ipse est exoratio pro peccatis nostris (I Ioan. II, 1, 2). |
| 8 | Quanquam fortassis codices apud vos etiam in eo loco de Domino Iesu Christo non habent, interpellat pro nobis, sed, postulat pro nobis: in graeco enim, quo verbo hic positae sunt interpellationes, quas ipse posuisti postulationes, ipsum et illic verbum est, ubi scriptum est, interpellat pro nobis. |