Augustinus, Epistolae, 157, 4, 31.
| 1 | An hoc eos movet quod ait Dominus: Quicumque dimiserit omnia sua propter me, accipiet in hoc saeculo centuplum, et in futuro vitam aeternam possidebit (Matth. XIX, 29)? |
| 2 | Aliud est dimiserit; aliud est vendiderit: nam et in iis quae dimittenda mandavit, etiam uxor commemorata est, quam nullis humanis legibus licet vendere, Christi autem legibus nec dimittere, excepta causa fornicationis (Id. V, 32). |
| 3 | Quid sibi ergo volunt ista praecepta (non enim possunt inter se esse contraria), nisi quia occurrit aliquando necessitatis articulus, ubi aut uxor dimittatur, aut Christus: ut alia omittam, si ipsi uxori maritus displicuerit christianus, eique proposuerit aut a se divortium, aut a Christo? |
| 4 | Hic ille quid eligat nisi Christum, et dimittat uxorem laudabiliter propter Christum? |
| 5 | Ambobus quippe christianis Dominus praecepit ne quisquam dimittat uxorem, excepta causa fornicationis. |
| 6 | Ubi autem quaelibet ex eis persona infidelis est, consilium Apostoli attendatur: Ut si infidelis consentit habitare cum viro fideli, vir non dimittat uxorem. |
| 7 | Similiter et uxor fidelis virum, si cum illa habitare consenserit. |
| 8 | Quod si infidelis, inquit, discedit, discedat: non est enim servituti subiectus frater aut soror in huiusmodi (I Cor. VII, 12, 15): id est, si infidelis noluerit esse cum coniuge fideli, hic agnoscat fidelis suam libertatem, ne ita se subiectum deputet servituti ut ipsam dimittat fidem, ne coniugem amittat infidelem. |