Augustinus, Epistolae, 158, 3.
| 1 | Sed ecce post biduum quaedam vidua honesta Urbica de Figentibus, quae duodecim se annos viduam dicebat, ancilla Dei, somnium vidit tale. |
| 2 | Videt quemdam diaconum ante quadriennium corpore exutum, cum servis et ancillis Dei virginibus et viduis palatium praeparare. |
| 3 | Ornabatur autem, ut claritas loci fulsisset, et locus omnis argenteus putaretur. |
| 4 | Cum illa studiosius interrogasset cuinam hoc praepararetur; respondit ille diaconus, puero qui hesterno consumptus est, filio presbyteri praeparari. |
| 5 | Et in eodem palatio quemdam senem candidatum apparuisse, qui iuberet duobus candidatis ut pergerent, et corpus ablatum de sepulcro ad coelum levarent. |
| 6 | Cumque, inquit, de sepulcro corpus fuisset assumptum atque in coelum levatum, ramos rosarum virginum (sic enim clausae appellari solent) de eodem sepulcro surrexisse. |