Augustinus, Epistolae, 179, 4.
| 1 | His itaque disputationibus perversis et impiis, non solum contradicitur orationibus nostris, quibus a Domino petimus quidquid sanctos petiisse legimus et tenemus; verum etiam benedictionibus nostris resistitur, quando super populum dicimus, optantes eis et poscentes a Domino, ut eos abundare faciat in charitate invicem, et in omnes (I Thess. III, 12), et det eis secundum divitias gloriae suae virtute corroborari per Spiritum eius (Ephes. III, 16); et impleat eos omni gaudio, et pace in credendo, et abundent in spe, et potentia Spiritus sancti (Rom. XV, 13). |
| 2 | Utquid eis ista petimus, quae populis a Domino petiisse Apostolum novimus, si iam natura nostra, creata cum libero arbitrio, omnia haec sibi potest sua voluntate praestare? |
| 3 | utquid etiam dicit idem ipse Apostolus, Quotquot enim Spiritu Dei aguntur, hi filii sunt Dei; si spiritu naturae nostrae agimur, ut efficiamur filii Dei? |
| 4 | utquid dicit similiter, Spiritus adiuvat infirmitatem nostram (Id. VIII, 14, 26); si natura nostra sic creata est, ut Spiritu ad opera iustitiae non indigeat adiuvari? |
| 5 | utquid scriptum est, Fidelis autem Deus, qui non permittet vos tentari super id quod potestis, sed faciet cum tentatione etiam exitum, ut possitis sustinere (I Cor. X, 13); si iam ita conditi sumus, ut viribus liberi arbitrii universas tentationes sustinendo superare possimus? |