Augustinus, Epistolae, 179, 5.
| 1 | Quid pluribus agam apud Sanctitatem vestram? |
| 2 | quandoquidem me onerosum sentio; maxime quia per interpretem audis litteras meas. |
| 3 | Si diligitis Pelagium, diligat vos etiam ipse, imo magis seipsum; et non vos fallat. |
| 4 | Cum enim auditis eum confiteri gratiam Dei et adiutorium Dei, putatis hoc eum dicere quod et vos qui catholica regula sapitis, quoniam quid in libro suo scripserit ignoratis. |
| 5 | Propter hoc, ipsum librum misi, et meum quo ei respondi; unde perspiciat Venerabilitas vestra, quam gratiam vel adiutorium Dei dicat, quando illi obiicitur quod gratiae Dei et adiutorio contradicat. |
| 6 | Proinde ostende illi docendo, et hortando, et pro eius salute, quae in Christo esse debet, orando, ut eam Dei gratiam confiteatur, quam probantur sancti Dei fuisse confessi, cum a Domino ea ipsi peterent quae illis iubebat ut facerent: quoniam neque iuberentur, nisi ut nostra voluntas ostenderetur; neque peterentur, nisi ut voluntatis infirmitas ab illo qui iusserat, iuvaretur. |