Augustinus, Epistolae, 193, 2, 3.
| 1 | Non autem parum veritati propinquarunt in quaestione de baptismo parvulorum, quos devios in viam revocare conamur, cum infantem quamlibet recenti partu matris effusum, tamen per eos a quibus baptizandus offertur, credere confitentur. |
| 2 | Cum enim dicunt, sicut scribis, non infantes ita credere in remissionem peccatorum, tanquam et illis remittantur, quos nullum putant habere peccatum; sed (quia ipsi quoque idem lavacrum percipiunt, quo fit, in quibuscumque fit, remissio peccatorum) hanc fieri credere in aliis, quae non fit in eis: cum ergo dicunt, Non ita credunt, sed ita credunt; profecto eos non ambigunt credere. |
| 3 | Audiant itaque Dominum: Qui credit in Filium, habet vitam aeternam; qui autem incredulus est Filio, non videdit vitam, sed ira Dei manet super eum (Ioan. III, 36). |
| 4 | Quapropter infantes, quia per alios fiunt credentes, a quibus baptizandi offeruntur, per illos utique sunt increduli, si apud tales sunt, qui eos, dum nihil prodesse credunt, offerendos esse non credunt: ac per hoc si per credentes credunt, et habent vitam aeternam; profecto per incredulos increduli sunt, et non videbunt vitam, sed ira Dei manet super eos. |
| 5 | Non enim dictum est, Venit super eos; sed, manet super eos, quia ex origine erat iam in eis, nec omnino nisi gratia Dei per Iesum Christum Dominum nostrum aufertur ab eis. |
| 6 | De hac ira legitur etiam in libro Iob: Homo natus ex mulieri, brevis vitae et plenus iracundiae. |
| 7 | Unde igitur ira Dei super innocentiam parvuli, nisi originalis sorte ac sorde peccati? |
| 8 | de qua in eodem libro itidem scriptum est, non esse ab hac mundum nec infantem cuius est unius diei vita super terram (Iob XIV, 1, 5, sec. LXX). |