Augustinus, Epistolae, 247, 2.
| 1 | Non pro illis magis (novit ille quem timeo), sed pro teipso teipsum rogo, ut, quomodo scriptum est, Miserearis animae tuae placens Deo (Eccli. XXX, 24). |
| 2 | Et modo quidem non rogandus, sed obiurgandus es: nam et hoc scriptum est, Ego quem amo, redarguo, et castigo (Apoc. III, 19). |
| 3 | Ego tamen si pro me rogandus esses, forte non te rogarem: quia vero pro te rogandus es, rogo te iratum ut parcas tibi, ut placeris tibi, ut tibi placetur ille quem rogas. |
| 4 | Misi ad te die sabbati, cum adhuc pranderes, ut non proficiscereris, nisi me vidisses: renuntiasti ita te esse facturum. |
| 5 | Surrexisti die dominico, et, ut audivi, venisti in ecclesiam, et orasti, et profectus es, et me videre noluisti. |
| 6 | Deus tibi ignoscat. |
| 7 | Quid enim aliud tibi dicam, nisi quod ipse novit quia cupio? |
| 8 | sed scio quia nisi te correxeris, ille iustus est. |
| 9 | Cum autem tibi parcis, et mihi parcis: neque enim tam miser sum et alienus a visceribus Christi, ut non gravissimo vulnere feriatur cor meum, quando sic agunt, quos in eius Evangelio genui. |