Augustinus, Epistolae, 259, 2.
| 1 | Hic tu dicturus es: Quid mecum aspere agis? |
| 2 | quid dure obiurgas? |
| 3 | Nonne inter haec verba ecce senuimus, dum vita ducitur prius finienda quam corrigenda? |
| 4 | Vis ut ignoscam exitiabili securitati tuae: quanto satius tu ignoscis, si non amabili, certe miserabili sollicitudini meae? |
| 5 | Inimico quidem animo Tullius invehebatur, et longe alia erat terrenam rempublicam gubernantis intentio, et tamen ait: Cupio, Patres conscripti, me esse clementem; cupio in tantis reipublicae periculis non dissolutum videri (Cic. pro S. Rosc.). |
| 6 | Quanto iustius ego dico, cum ipse noveris quam tibi amicum animum geram, in aeternae civitatis servitio constitutus minister verbi sacramentique divini: cupio, frater Corneli, me esse clementem; cupio in tantis tuis meisque periculis non dissolutum videri? |