Servius, In Vergilii Eclogarum commentarii, 5, Ad v. 66
| 1 | en quattvor aras ecce duas tibi daphni duas altaria phoebo feci, inquit, aras quattuor: tibi, o Daphni, do duas, et duas aras Apollini, quae sint altaria. |
| 2 | novimus enim, aras et diis esse superis et inferis consecratas, altaria vero esse supernorum tantum deorum, quae ab altitudine constant esse nominata: quae nunc dat Apollini, quasi deo; Daphnidi vero aras ponit: nam licet eum dixerit deum, tamen mortalem fuisse manifestum est. |
| 3 | sane quaeritur, cur duo altaria Apollini se positurum dicat, cum constet supernos deos impari gaudere numero, infernos vero pari, ut "numero deus impare gaudet", quod etiam pontificales indicant libri. |
| 4 | sed constat secundum Porphyrii librum, quem Solem appellavit, triplicem esse Apollinis potestatem, et eundem esse Solem apud superos, Liberum patrem in terris, Apollinem apud inferos. |
| 5 | unde etiam tria insignia circa eius simulacrum videmus: lyram, quae nobis caelestis harmoniae imaginem monstrat; grypem, quae eum etiam terrenum numen ostendit; sagittas, quibus infernus deus et noxius indicatur, unde etiam Apollo dictus est ἀπὸ τοῦ ἀπολλύειν. |
| 6 | hinc est quod et Homerus eundem tam pestilentiae dicit quam salutis auctorem, et Horatius ait "condito mitis placidusque telo supplices audi pueros, Apollo": unde Vergilius, rationis huius peritus, per altaria supernum numen ostendit, per parem numerum infernam indicat potestatem. |
| 7 | Varro diis superis altaria, terrestribus aras, inferis focos dicari adfirmat. |
| 8 | alii 'altaria' eminentia ararum et ipsa libamina, ut "paterisque altaria libant". |